|
Tijdens de
“Mini Pilgrimage” toerrit, een andere mooie tour in ons geliefkoosde land,
leerden we het Spaans-Engels koppel, Luis en Sofia kennen. Deze twee “spring in
’t velds” emigreerde 4 jaar geleden naar Engeland omdat zij in het zonnige
Spanje moeilijk aan de slag kwamen in het onderwijs. Al vlug waren zij dan ook
door de Mini-microbe gebeten en belandden ze zo in de “Essex Mini Club” ten
oosten van Londen. Als actieve leden besloten ze na enkele jaartjes voor hun
clubje dit jaar een “Autumn Tour” voor de eerste maal te organiseren. Toen Weske
en ik dit vernamen op de Pilgrimage, zagen wij dat direct zitten, na al enkele
“Tours of Kent” te hebben georganiseerd in het kleurrijkste seizoen van het
jaar, waren wij wel héél benieuwd hoe onze 2 Engelse vrienden dit zouden
aanpakken.
Ook na hun
deelname aan de polderroute wisten we zeker dat we deze tour voor geen pond van
Engeland wilden missen. Na wat over en weer gemail, boekten we al gauw de
Shuttle en een Campanile Hotel om er een supertof weekend van te maken. Arne en
co-piloot Ramses wilden ons met véél plezier vergezellen.
Dus
zaterdag vertrokken we met onze Moke en Arnes Vanneke richting Basildon. De reis
verliep supervlot en na een kleine zoektocht naar ons Campanile Hotel, kwamen we
een uurke later aan dan voorzien. Net op tijd want Arnes Vanneke, net al de 2
inzittenden, had al redelijk wat dorst gekregen. Ik liet Sofia gauw weten dat we
goed waren gearriveerd, want zij hadden met ons 4 afgesproken om samen te gaan
dineren. In afwachting op hun komst zaten we al vlug aan de “Sangria”, om toch
een beetje in de Spaanse sfeer te komen. De sfeer zat er al goed in toen Luis en
Sofia aan ons hotel aankwamen. Vlug naar het restaurant was de boodschap ! ’t
Was heel leuk om deze twee openhartige mensen te leren kennen. We weten uit
ervaring dat op de dag van uw eigen organisatie meestal de tijd er niet is om
even met al de deelnemers te kunnen bijpraten dus hun uitnodiging was dan ook de
ideale gelegenheid. Het eten viel goed mee, ondanks de heel gezellige avond
merkten we ineens dat de keuken gesloten was, zo zag mijn Weske zijn dessert
helaas aan zijn neusje voorbij gaan. We besloten dan maar met z’n allen, nog een
slaapmutsje te drinken op onze hotelkamer. Arne en Ramses hadden gezorgd voor
een Belgische specialiteit; Chocolade jenever en ons koppel was daar héél
tevreden mee. We verrasten hen ook nog met een klein kado’ke in naam van ons
allemaal, “Belgische Leonidas Pralines”. Sofia haar vermoeide oogskes begonnen
direct te blinken ! Iets na middernacht was het dan toch tijd om onder de wol te
kruipen, dromen van …The beautifull english roads of tomorrow …
Ontbijt
tegen 8u, de één z’n ogen iets kleiner dan de andere. Maar na een stevig
“English Breakfast”, hadden onze 2 kompanen weer energie voor 2. Zo reden we 15
km verderop naar de startplaats waar Sofia ons al mooi stond op te wachten. Met
een enthousiast getoeter reden we de parking op. We kregen een warm onthaal met
thee, koffie en vele locale lekkernijen. Ook vele deelnemers kwamen heel
gastvrij en geïnteresseerd over. Terwijl ik wat foto’s maakte wilden Weske, Arne
en Ramses, de motor van de Moke eens bekijken, die draaide blijkbaar niet zo
goed. Na héél wat puzzelen, samen met wat Engelse techniekers, kwamen ze tot de
ontdekking dat de Moke maar op 3 poten draaide. In de hoop toch niet in panne te
vallen, probeerde we toch het beste van te maken en na het startsein van Luis
namen we de eerste T naar rechts, richting middagstop: Gosfield Shopping Village.
Het roadbook bestond hoofdzakelijk uit Bolleke-Pijl, met duidelijke aanwijzingen
en vermelde afstanden. Allemaal heel duidelijk zodat we tenvolle konden genieten
van mooie mini-baantjes, kleine brugskes, gezellige pittoreske dorpjes, … Zalig
!!! De middagstop liep een beetje in ’t honderd door de onvoorziene drukte in
het kleine koffiehuisje, maar de gezellige winkeltjes in de buurt, het prachtige
weer en het fijn gezelschap maakten heel véél goed ! De Moke leek het, ondanks
de ongerustheid van mijn Weske, uiteindelijk toch goed vol te houden zo werd het
steeds aantrekkelijker in deel twee een tandje bij te steken.
De
baantjes werden steeds smaller, bosrijker en een plezier om ten volle van te
genieten. Jammergenoeg wegens tijdsgebrek moesten we het roadboek ietsje
inkorten. Zodat we op tijd aan de aankomst aankwamen. In “the Dog and Patridge
Pub” nabij Brendwood konden we nog even napraten met Luis en Sofia en hen vooral
feliciteren met hun fantastische organisatie. Die zeker volgend jaar, als het
aan ons ligt, voor herhaling vatbaar is !
De
terugreis was er ook één om nooit te vergeten. De nadelen van een overbevolkte
Londense Ring begonnen zowel voor Weskes Moke als Arnes Vanneke zijn tol te
eisen… Ons Mokeste sputterde vooruit, viel af en toe stil en verloor in de
bergopwaartse banen stilaan zijn krachten. Ook de Van begon problemen te krijgen
met chaufferen, (‘k weet nu niet of dat aan de twee inzittenden lag of aan de
motor zelf), want die twee hadden er alle plezier in. We besloten dan maar nog
voor de Shuttle onze twee Mini Derivaatjes wat rust te gunnen en vonden het ook
stilaan tijd voor een kleine hap. Met een radiator vol water werd de reis verder
gezet en we haalden op tijd de shuttle, de vermoeidheid van het weekend begon
serieus door te wegen en de kou bezorgde mijn Weske al een tijdje veel
gesnotter. Net voor de Belgische grens werd nog even gestopt om Arnes radiator
van water te voorzien en zo namen we afscheid en wenste elkaar een veilige
thuiskomst toe. Naarmate we dichter bij huis kwamen werd mijn Wes meer en meer
verkouden. Even voor Nieuwpoort rinkelde plots te gsm, onze twee Mini-vrienden
stonden op de pechstrook, zonder… water ? Neenee zonder benzine, door alle
problemen met de radiator was Arne alle oog op het benzinepeil verloren en was
die uiteindelijk ook leeggeraakt ! Nu ja, onder het moto samen uit samen thuis,
lieten we onze reisgenoten niet in de steek en bezorgden we hen een “bidongske
nafte” uit het dichtbijzijnde benzine station, zodat zij ook goed thuis konden
geraken.
’t Was
weer een onvergetelijke, avontuurlijke reis, we zouden dit direct opnieuw doen …
tenslotte houdt het ons jong, hé !
Mini-groetjes
Weske en
Anja
|
>
