|
Voor de 5de keer
stonden wij vrijdagmorgen rond 5 uur vertrekkens klaar richting Luxemburg. Deze
keer was het de beurt aan de Mini Moke om de Zwitserse bergen te gaan trotseren.
Weske had een praktische houten bak in elkaar geknutseld zodat de winterbanden
met kettingen héél vlot bij de hand waren ! Zelf zijn splinternieuwe schop kreeg
een ere-vakje achterin de Moke. Enkele dagen voor vertrek is hij ook nog naar
“Tovami” in Goes gereden om hem op de testbank te laten zetten dat ie volledig
goed afgeregeld kon worden. Ook zijn winteronderhoud bij Carl van Garage
Descamps mocht er zeker niet aan ontbreken.
Zonder te veel verkeer
kwamen we mooi in Luxemburg aan, waar Wouter en Sara niet lang voor ons waren
gearriveerd. Met hun mooie Almond Green MPI Mini gingen zij zich wagen aan hun
eerste winteravontuur. Toch wel een beetje nerveus ons Sara, maar ze keken er
allebei heel erg naar uit !
We hadden hen al eens kort
na Nieuwjaar uitgenodigd om hen allerlei informatie te bezorgen, waar ze zich
konden aan verwachten, nodig hadden, de route van de heenreis, onze plannen voor
en na de Mini Winterrally, … Allemaal samengebundeld in een mapje. Ze waren dus
toch goed voorbereid. Maar ja, van horen vertellen of live mogen meemaken is
toch nog wat anders, hé ! Na een lekker ontbijtje reden we dan samen naar
Zwitserland. In Frankrijk vermeden we weer de tolwegen, ondanks ons 1000tje in
de Moke verliep de reis héél vlotjes. Rond de middag waren we in Vadouil waar we
efkes genoten van een belegd broodje. Het stukje na de middag tot aan de grens
begon toch wat in de kleren te kruipen. Dus na de Zwitserse grens rond een uur
of 3 stopten we nog even voor een koffie. Dan was het nog een 30 km tot aan onze
eindbestemming, het Ibis Hotel Crissier in Lausanne.
Daar werden we tegen 18u
verwacht samen met alle buitenlandse team voor een briefing van de organisatie.
We hadden dus nog mooi de tijd om ons even op te frissen en een beetje te
bekomen. Onze Nederlandse en Engelse vrienden waren al aangekomen en het is
altijd heel leuk hen terug te zien. Ook de ontvangst van Daniël en Guy was zoals
altijd even hartelijk. Na een traktatie van de organisatie mochten we allen
volgen naar het zaaltje van het Hotel en kregen we onze deurstickers,
rallyplaten en de nodige last briefing over het roadbook en de rally. Na de
briefing gingen we naar het restaurant om samen met Wouter en Sara en ook al
enkele jaren een vaste waarde in de MWR, Esther en Marco, een heel tof
Nederlands Team, te vergezellen en te genieten van één van de lekkere Zwitserse
specialiteiten “Rosti”. Mmmmm, dat smaakte ! Daarvoor alleen en voor de heerlijk
kaasfondue zouden wij die Winterrally voor geen geld willen missen hé !
Zaterdag 5 februari 2011
Vandaag was het weer vroeg
uit de veren want anders dan andere jaren was het ontbijt op een locatie
ongeveer 40 minuten van ons hotel. Dus inpakken en vertrekken tegen 7.15u want
tegen 9 u moest de eerste Mini al in de startblokken staan. Het ontbijt was in
één van de plaatselijk “Bini”-garages blijkbaar ook één van de hoofdsponsors van
de MWR. Gelukkig met startnummer 6 konden wij al vroeg starten en mochten we de
eerste etappe beginnen. Bolleke-pijl om te beginnen, 40 minuten tijd en eind
locatie dezelfde garage … oei dat begon hier al goed voor Wes ! Gelukkig na deze
valse start (hihi) mochten we weer genieten van het mooie maar toch eerder
groene Zwitserland. 11 ° C, prachtig blauwe hemel, ’t was precies al lente !
Zelfs in de Moke vlogen de warme wintervesten vlug achteraan en genoten we
tenvolle van het prachtige weer. Langs gezellige dorpjes, fijne bergbaantjes
tussen de vele wijngaarden reden we richting middagstop in een wijndistillerie.
Daar konden we genieten van een lekker belegd broodje en vele Zwitserse
zoetigheden, waar Weske natuurlijk niet kon aan weerstaan.
Naarmate de dag vorderde
werden de baantjes steiler en kronkeliger en het landschap wat grilliger en
gelukkig ook witter. Een pittige kaart oefening bezorgde Weske en Wouter onze 2
piloten veel spierkracht aan de armen maar gelukkig konden we onze controles
toch altijd mooi op tijd binnenrijden. Meestal hadden we zelf wat enkele minuten
over, dat kwam natuurlijk omdat onze gemiddelde snelheid wat te vlug was
natuurlijk, hoe zou dat toch komen ???
Eindbestemming was ons natuurlijk ook niet onbekend,
op een dikke 2000 meter hoogte een typisch zalig Zwitsers hotelleke enkele km
van de Sint-Bernardtunnel. Met zicht op die mooie besneeuwde bergen. Maar onze
dag was nog niet gedaan. Net als 3 jaar geleden kregen we de opdracht na het
inchecken van onze kamer, ons goed warm aan te kleden. We kregen een
spoedslipcursus op het ijs en volgden tegen schemeravond al de Mini’s naar een
ijstrack juist naast de Sint-Bernardtunnel. In 3 groepen mochten de Mini’s eerst
wat wennen op het ijs en kregen alle piloten instructies via Walkietalkies in de
Mini. Dat was wel bet er
georganiseerd dan enkele jaren terug. Tegen dat de oefensessie voorbij was, was
het al heel erg afgekoeld en natuurlijk pikkedonker daar tussen die bergen. ’t
Was dus tijd voor het echte werk. Twee aan twee Mini’s mochten telkens tegen
elkaar racen op het ijs maar niet naast elkaar. Het circuit was in de vorm van
een uitgerekt ovaal. Tegenover elkaar startte de ene Mini naar rechts en de
andere naar links. Iedere Mini mocht 2 volledige ronden rijden om zo weer tussen
uw 4 start kegels te stoppen. Er niet voorbij want dan lag je eruit. Beiden,
Wouter en Weske deden hun best, maar ze namen geen onnodige risico’s. Bij de
proefsessie mocht de grote Range Rover al even Wouter zijn MPI uit de sneeuwberm
vissen maar gelukkig zonder schade !
Na onze eerste poging lagen
we er nipt uit, tegen de latere eindwinnaar, maar gelukkig konden we dan direct
doorrijden naar het hotel om ons terug op te warmen. Nagenietend bij het
aperitief konden we onze dag avonturen bijpraten met onze gezellige compagnie.
Het avondeten bestond uit
een 3 gangen menu’tje en ik persoonlijk vond het heel lekker; toost met
verschillende champignons, slaatje, rijst met kip en curry en een typisch
“Deens” ijsdessert; Dame Blanche, (volgens de kaart dan toch hihi). Moe maar
voldaan van de super dag kropen we al gauw onder de wol.
Zondag 6 februari 2011
Om 8 uur ontbijt en 9 uur
start van eerste Mini. Alles werd mooi op tijd opgevolgd en door het mooie weer
had ik de indruk dat de Mini’s over het algemeen minder pech hadden dan andere
jaren. Nog 3 uurtjes touren en we konden dus alweer gaan aftellen. We mochten
starten met een etape bolleke-pijl en daarna een zalige kaartoefening. Een
steile bergetappe naar omhoog, onze Moke heeft dat supergoed gedaan. We zijn
Ramses en Arne heel dankbaar om de motor na autumntour zo goed te hebben
verbeterd want met de “power” dat de Moke nu heeft en de juiste afstelling van
Tovami was het een plezier die bergtoppen te beklimmen. Omdat we tijdens de
kaartoefening werden afgeleid van de organisatie met een lekker wijntje moesten
we natuurlijk bergafwaarts wat tijd inhalen. Voor mij aan de hoge snelheid dat
we gingen met mijn ogen op de roadbook gericht, zodat ik niet kon zien dat er
plots een tegenligger van achter de hoek kwam. Efkes véél adrenaline maar dat
hoort er bij Weske nu eenmaal bij hé ! Natuurlijk mochten de baantjes er
besneeuwd en spiegelglad hadden bijgelegen was onze gemiddelde snelheid ook véél
lager geweest. Ook die enkele minuten zoeken achter de vraagjes die we moesten
oplossen kosten ons steeds kostbare tijd. Ondanks er weinig sneeuw lag, viel
onze tijd héél goed mee. We kwamen maar één etappe enkele minuten te laat
binnen. Aan 2 foute antwoorden hebben we ook wat strafpunten verloren maar voor
de rest viel het héél goed mee. De voorlaatste etappe was kwa streek ook eentje
om u tegen te zeggen. We moesten op een gegeven moment langs een stromend
watertje een klein weggetje op met de wit besneeuwde bergen in zicht. Zalige
uitzichten en zeker met het prachtige zonnige weer. De laatste etappe bracht ons
langs de kuststreek van Montreux, daar zag ik langs de dijk op een gegeven
moment het standbeeld blinken van Freddy Mercury.
Dit jaar eindigden alle
Mini’s op een prachtige locatie op de dijk van Vevey, een stadje net voorbij
Montreux. Een overvloed van meeuwen, eenden en zwanen verwelkomden ons aan de
rand van het water en alle Mini’tjes werden door vele toeristen één voor één
bewonderd. 12 uur en de Mini Winterrally liep helaas bijna op z’n einde. Als
bijna alle deelnemers binnen waren werden we uitgenodigd in een plaatselijk
restaurantje voor het laatste diner; dit keer fondue chinoise, dit was een
vleesfondue in een soort kruiden bouillon. Niet zo handig om iedereen gelijk te
voorzien van frietjes en vlees, maar ’t was toch lekker. Dit werd ook vooraf
gegaan van een slaatje en een lekker gebakje als afsluiter. Ge ziet die Zwitsers
weten wel wat goed eten is. Met honger daar op de winterrally komt ge nooit van
tafel !
Maar dan het grote moment;
de prijsuitreiking… Wouter en Sara hadden het niet mis gedaan, ze eindigden
ergens in het midden. Voor ons was onze uitslag zeker een verrassing, de 6de
plaats… Wetende dat de 4 eerste team Zwitserse deelnemers waren en de 5de
plaats voor een Italiaans team. Om ons persoonlijk record volgende jaar te
verbeteren zullen we al héél scherp uit de hoek mogen komen denk ik. Zonder
tripmaster of fietscomputer en een kilometer teller die het af en toe begaf
waren we super tevreden met onze uitslag.
Aan het restaurant namen we
afscheid van Marco en Esther die van plan waren al een heel stuk door te rijden
richting Nederland om op tijd thuis te komen voor de kinderen. Toen we dan ook
na afscheid te nemen van de Zwitserse organisatie op de terugweg naar het Hotel
zaten, beseften Weske en ik dat deze Winterrally voorbij gevlogen was. Alles
verliep dit jaar héél vlot, nooit urenlang wachten, volledig het roadbook kunnen
afwerken, geen ongevallen of grote pannes. Alleen Wouter had op één of andere
berg even moeten stilstaan omdat de MPI wat te warm was gelopen, door een
zekeringske van de koeler die gesprongen was. Maar handig als ie is was dat door
hem zelf héél vlug gefixt !
In het hotel aangekomen even
wat opfrissen en Guy stond ons al op te wachten in de bar om nog wat na te
babbelen, ook de andere Nederlandse teams en de Engelse team kwamen nog wat
gezellig napraten. Toch heerlijk dat die buitenlandse teams een echte gezellige
kliek is geworden.
Jammer genoeg waren Guy en
zijn zoon Glenn te moe om wat mee te eten en keerden ze al vroeg terug
huiswaarts. Maar wij wilden toch met onze mede Belgen toch in Zwitserse stijl
afsluiten met een overheerlijk kaasfondue ! Niet dat we reuzehonger hadden maar
van de goesting alleen al. Na het eten eindigden we nog onze avond met een
slaapmutske.
Terugreis
We spraken nog af met Sara
en Wouter om samen te ontbijten zodat we nog afscheid konden nemen van hen. Zij
reden in één keer door naar België om niet teveel studie uren te missen op
school. Net als andere jaren wilden Weske en ik toch nog wat genieten van
Zwitserland en de Moke laten proeven van wat besneeuwde baantjes. Omdat ik het
Zwitserse IMM moet missen dit jaar had Wes het grandioze idee om het IMM terrein
te gaan bezoeken. Dus reden we terug langs de mooie kuststreek van het “Lac
Léman” en waagden we ons tot aan het standbeeld van Freddy Mercury voor een foto
van ons samen met de Moke. Via Col des Mosses, één van de skipistes die open
was, konden we toch even wat foto’kes nemen in de sneeuw. Zo reden door Saanen,
langs Gstaad, Zweisimmen, Sankt Stephan binnen. Omdat dit typische Zwitser
stadje in een dal ligt omgeven van de bergen reed Weske een bergop om zo een
mooi zicht te krijgen over het dal. In de verte in de schaduw van de bergflank
zagen we het oude vliegplein nog besneeuwd liggen. Via een houtbedrijf reden we
tot aan het begin van het IMM terrein. Het zicht is er echt prachtig omgeven
tussen de bergen met kleine weggetjes om te touren. Midden plein asvalt omgeven
van een graskant voor de Mini’s aan de tenten te kunnen zetten. Ik ben blij toch
even te mogen genieten van de prachtige omgeving. Maar ook aan al dat moois kwam
voor ons een eind. ’t Werd ook tijd voor ons om richting vaderland af te zakken.
De reis werd ook steeds meer vermoeiender vandaar we nog even een overnachting
meenamen in een Ibis hotel in Metz (Frankrijk) om dan dinsdag rond 13.30 u eerst
nog een Belgisch frietje te eten en net op tijd thuis te komen om de Moke uit te
laden en mijn kindjes van school te halen. De Moke heeft het fantastisch gedaan
! Mini Winterrally zal hopelijk volgend jaar ook weer een vaste waarde zijn in
onze persoonlijk kalender.
Mini groetjes
Weske en Anja
.JPG)
|
>
